ما رفتيم، دويديم و چه دير رسيديم
رفتيم تا شما را فراخوانيم در روز صلح
دير هنگام است مي دانيم

امروز روز جهاني‌ي ِ صلح است.
در سرزمين ِ من، در سرزمين ِ ما، صلح را همه دوست دارند، اما كسي در صلح نمي‌ميرد...

دخترك ِ سيزده ساله‌اي سنگ‌سار مي‌شود، به جرم ِ مادر شدن...
شايد مادر شدن براي يك دختر سيزده ساله زود باشد، شايد هم داشتن ِ برادري كه هم پدر ِ بچه‌ات باشد و هم دايي‌اش، كمي عجيب به نظر برسد، شايد هم...
نمي‌دانم، راحت‌تر بگويم: نمي‌فهمم...
جرم چه بوده؟
زنا با محارم؟
اصولا آيا دخترك سيزده ساله مجرم است يا برادر ِ پانزده ساله‌اش؟ يا به‌تر بگويم آيا اصلا جرمي واقع شده؟ شاكي كيست؟ پدر ِ دخترك؟ مادر اش؟ فاسق‌اش؟
آيا اصولا سنگ‌سار راهي است براي ِ اصلاح؟ چه كسي اصلاح مي‌شود؟ او كه سنگ‌سار مي‌شود يا من كه شب‌هاي دل‌تنگي‌ي ِ زنده‌گي‌ام را در‌ آغوش برادر ام آرام مي‌گيرم؟
نمي‌فهمم... فقط مي‌دانم كه چيزي، معادله‌اي، يا حكمي نادرست است... و صلح...

راستی! بگوييد هابيل و قابيل و خواهرهای‌اشان را هم سنگ‌سار کنند... و پدران‌‌امان را و مادران‌امان را.